De tafeltennisclub - deel 3 (fictie)

"Nou, dat heb je vaker gedaan. Dat zie ik zo."

Al pratend komt de buurman aangelopen. Enigszins afgeleid, sla ik de bal mis en ligt het spel stil.
"Dat heb ik inderdaad vaker gedaan, maar is wel even geleden". Ik loop op hem af en schudt zijn hand,
"Mark, en dat is mijn zoon Lars. We hebben het huis van de familie Vennema gekocht ".
"Peter, ja dat heb ik gezien. Heb je nou die hele keuken eruit gesloopt? Die was nog geen jaar oud."
"Ja, niet omdat hij niet mooi was, maar meer omdat hij niet kon worden verplaatst. We wilde een andere indeling. Je moet maar eens komen kijken."
"Goed, zal ik doen. Maar over dat tafeltennisen, als je het leuk vindt kun je wel bij de club."
"Club? Iets als een vereniging?". Helmaal snappen doe ik het niet, maar Peter legt het uit.

Toen de huidige bewoners de woningen betrokken waren ze, net als wij, druk met de woning, maar toen die eenmaal op orde waren, kwam er wat meer contact op straat. Op het plein werden stoelen neergezet en de tafeltennistafels werden in gebruik genomen.

Eerst was het meer dollen dan spelen, maar al gauw werd het serieuzer. Er ontstond een competitie, door Peter georganiseerd. Blijkbaar brengt hij graag mensen bij elkaar. Dat was heel leuk, het groepsgevoel in de wijk nam enorm toe. Het invallen van de herfst maakte een einde aan de pret, met slecht weer kun je niet spelen. De tafels waren ook te vies en te nat.

Op een dag had Peter het voor elkaar, hij kende iemand die wel wat ruimte over had. Genoeg ruimte om 2 of 3 tafeltennistafels neer te zetten. Die persoon wilde zelfs de tafels wel sponsoren. Er waren geen kosten aan deze ruimte, als ze het maar netjes achterlieten. Perfecte deal.

De tafeltennisclub was geboren.

_{Images Source}