Daily Pet Photography: my cats and some musing, แมวที่บ้านทำให้คิดเรื่องชีวิต

This is my entry for #dailypetphotography hosted by the kind @kona. Since my cats number is now only two from six cats last year, there is less opportunity for taking more interesting cats’ photos. But these two cats are very special to me as they always remind me of the good old days.

Kwan is the youngest female cat and she seems to need reassurance and security the most. Her older brother, Joan is more easy going and approachable. Whenever Kwan wants protection she would go to sleep next to Joan. Nowadays, they have established a routine in the morning, whereby they would wait at my door for their breakfast time. I have to set my alarm clock in order to get up just in time for their feeding appointment! The things I am willing to do for my cats, I would not do for any friends!

I still miss my favourite cat, Snow, and I could see his face and expression in my mind very often. The pain of losing him has subsided and replaced by quiet longing to hold him physically. I did pray for his higher stage of reincarnation and I hope to see him again as a young boy in the future somehow. Parting with objects of attachment is quite an agony and I have parted with several beloved persons in this life time already. This has naturally made me very wary of becoming too close or attached to loving pets and people.

But life is a movement of relationships with other people and animals. Only through relationships could we learn to understand ourselves emotionally and progress spiritually towards the liberation of our mind from all conditioning; so that compassion and love can be. According to Buddhism, the nature of life is Anijja (things are always changing, very dynamic), Dhukka (sufferings as changes cannot be stopped or controlled), Anatta (nothingness or non-being: what we see, feel and think have no eternal existential reality as these are constructs of our mind or brain). This teaching seems very strange but could only be realised by meditation when the brain is very quiet and still. Only then could we glimpse a few seconds of reality and peace comes by with lots of compassion. This experience is strange indeed.

ตอนนี้ที่บ้านเงียบมาก ไม่มีเสียงแมววิ่งเล่นหยอกกันเหมือนสมัยก่อน. แมวหกตัวลดเหลือเพียงสองตัวในปีนี้ เจ้าขวัญแมวตัวเล็กสุดค่อนข้างขี้กลัวคนแปลกหน้า และเสียงดัง เวลามีคนมาที่บ้านมันจะรีบหาที่ซ่อนตัวอย่างรวดเร็ว แต่เจ้าจอมพี่ชายของมันจะไม่ค่อยกลัวคนเท่าไร และจะกล้าเข้าหาเราตลอด เจ้าขวัญจะค่อนข้างระวังตัวมาก เดี๋ยวนี้แมวสองตัวค่อนข้างจะติดเรา และพวกมันมีเวลาอาหารเช้าของมัน เราต้องตั้งนาฬิกาปลุกเพื่อให้ตนเองตื่นมาเลี้ยงข้าวเช้าแมวตามเวลาของพวกมัน ก็ไม่คิดเหมือนกันว่าตนเองจะดูแลแมวดีกว่าดูแลตนเองเสียอีก เราต้องมีขนม ปลาทูทอด และ ไข่เจียวไว้ให้แมวกินสลับกับอาหารประจำของแมว

การสูญเสียแมวตัวโปรดทำให้เราเซ็งประมาณสองเดือน เราก็ยังคิดถึงเจ้าสโนวอยู่บ่อยๆ เราอยากอุ้มมันเหมือนที่เราเคยทำและดูหน้ามันส่งความรู้สึกพอใจมาให้เรา การพลัดพรากจากสิ่งที่รักนั้นเป็นทุกข์ เราก็ต้องจากคนที่เรารักไปหลายคนแล้วในชีวิตนี้ มันทำให้เราขยาดที่จะไปติดยึดกับคนหรือสัตว์เลี้ยงเพิ่มขึ้นอีก. แต่ชีวิตคือการเรียนรู้จาก ความสัมพันธ์ที่เรามีกับทุกสิ่งที่อยู่รอบข้างเรา มันทำให้เราได้เรียนรู้เกี่ยวกับตนเอง ทำให้คิดพัฒนาตนเองให้ไปตามหลักธรรม เพื่อจะได้รู้เท่าทัน การทำงานของอัตตาและความคิด เพื่อจะได้หลุดพ้นจากการเวียนว่ายตายเกิด ให้จิตเป็นประภัสสรและเข้าสู่กระแสธรรมนั่นเอง ทุกอย่างเป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา

Wishing you a very peaceful and restful week!

Cheers.