You are viewing a single comment's thread from:
RE: Czytam sobie #16. Donoszę z biblioteki. Grudzień
Droga @bowess, nawet nie wiesz, jak wielka zmiana zaszła w mym czytelniczym życiu dzięki Tobie!
Już od dawna myślę o tym by Ci napisać komentarz z podziękowaniem i... Na tym się kończyły moje zapędy;)
Dzięki wielkie za to, że prezentujesz, opisujesz, zachęcasz do czytania. Również, na dzień dzisiejszy, czynisz wyzwania czytelnicze! Świetnie! Dołaczę:)
W tym roku, właśnie dzięki Tobie, pobiłam swój rekord w czytaniu. Odkad urodziłam dziecko, czytanie było jedna z mniej istotnych rzeczy... Od roku jest inaczej.
❤️
Jejku! Dziękuję! 💖 📘 💖
Napiszę kiedyś więcej o Ranganathanie. Dziś tylko przytoczę dwa z jego praw: "Daj każdemu czytelnikowi odpowiednią dla niego książkę" i "Każda książka ma swojego czytelnika". Dlatego mniej recenzuję pojedyncze tytuły, a staram się pokazywać comiesięczne stertki. I dla mnie okazało się to korzystne (dostawałam doskonałe podpowiedzi co do autrów i tytułów) i po cichutku liczę, że może jedna czy dwie okładki przykują czyjś wzrok. :)
Do wyzwania podchodzę zawsze z dużym luzem. Jak najdzie mnie na monumentalne powieści, to najwyżej nie wypełnię limitu, ale co tam - przecież będzie czytane. :)
Myślę, że podjęcie wyzwania pomaga osobom czytającym wcześniej nieregularnie w ustaleniu książkowej rutyny (na przykład czytanie godzinę przed snem, czy zabieraniu książki do toby i czytanie w drodze do szkoły lub pracy) i jednak daje pewną satysfakcję - 52 książki to całkiem długa półka. :)
Tak. Wiem, że 52 pozycje to sporo. Nie jestem przekonana czy dojdę tak daleko. Będę czytać i cieszyć się tym! Jeśli pobiję swój obecny rekord to radość będzie podwójna;)
Opowiedziałam o mych czytelniczych przygodach mej koleżance, która to, w odpowiedzi, przysłała mi artykuł na temat szybkiego czytania. Jesteś zaznajomiona?
Dodatkowo, z chęcia bym poczytała Twe recenzje ksiażek K. Makuszyńskiego. Przerobiona “Awantura o Basię”, “Przyjaciel wesołego diabła” i czytany obecnie“Złamany miecz”. Zakochałam się!
A czy “Niebieski autobus” Barbary Kosmowskiej jest Ci znany? Bardzo mnie wciagnęła ta opowieść o życiu.
Z tym moim czytaniem to jest różnie. Ogólnie czytam szybko, ale nie ćwiczyłam tego z użyciem konkretnych technik. Teksty, które z pewnych względów muszę "przerobić" jestem w stanie czytać ze zrozumieniem obejmując wzrokiem cały wiersz, jest to wystarczające a jednocześnie całkiem szybkie tempo. Literaturę piękną czytam tak, żeby mózg zdążył kreować sceny, żeby bohaterowie "mówili mi w głowie". Spróbowałam fragmentu tekstu, żeby jakoś określić to tempo. Czytam jednym rzutem oka po dwa, trzy sąsiadujące wyrazy. Nie przyspieszam, bo lubię chłonąć, a jeżeli jeszcze autor proponuje mi jakąś zabawę językiem (jak Foer we Wszystko jest iluminacją), to wchodzę w to i czytam wolniej, żeby wychwycić wszystkie niuanse, neologizmy, smaczki. :)
Ciekawa sugestia. :) Swego czasu kupowałam Makuszyńskiego na własność, bo mam do niego wielki sentyment. Nieodmiennie pociąga mnie romantyczno-liryczna warstwa jego książek, to, że tak jak i ja wierzy w miłość i dobroć. A ile podpisów pod ilustracjami Koziołka Matołka umiem na pamięć - strach liczyć. :) Napiszę, ale co ściągnę z półki, niech pozostanie niespodzianką.
Nie. Kosmowskiej czytałam (a właściwie przebeczłam) tylko Dziewczynkę z parku. Już sprawdziłam na dzb.pl - moja biblioteka ma sporo tytułów, w tym Niebieski autobus. Na pewno przeczytam. Tak - bardzo lubię takie opowieści o życiu po prostu, takie pisze Papużanka, Terakowska, ostatnio odkryłam Rdzę Małeckiego.
Dzięki! Czekam!
Właśnie znalazłam dwa tytuły Zośki Papużanki, które zamówiłam. Już za tydzień powinnam wypożyczyć. Terakowskiej ostatnio przeczytałam “Muzeum rzeczy nieistniejacych”. Przypomniał mi się “Przkrój” z przed dwóch dekad. Pamiętasz okładkę (zakładam, że czytywałaś)?
Mam też w domu “Poczwarkę”, nad która sporo łez wylałam... Terakowska napisała również “Jak być rodzina”. Obydwie części na mnie czekaja na półce w jadalnym. Jeszcze do nich nie zajrzałam. Czas chyba nadszedł.