Fabula: Lumen Honestatis
Nomen pagi est Shalban. Parvus vicus, viridibus circumdatus, quasi silens pacis locus est. In hoc vico adolescens nomine Arif habitabat. Pater eius agricola vulgaris erat, mater autem domina. Paupertas erat, sed amor non deerat.
Arif ab infantia valde honestus et industrius erat. Sciebat, ut in vita crescat, viam rectam, non compendiarias, eligere debere. Sed haec eius fides non semper facilis erat.
Olim, e schola revertens, Arif crumena in latere viae vidit. Circumspiciens, nemo erat. Crumenam sustulit et aperuit, et intus multa pecunia et quaedam documenta erant. Numquam in vita sua tantum pecuniae simul viderat. Ad momentum cogitavit - hac pecunia, multas difficultates familiae suae levare posset. Debitum patris solveretur, et nova sari matri emi posset.
Sed tum alia cogitatio ei in mentem venit - "Haec pecunia non mea est. Aliquis eam magno labore acquisivisse debet."
Crustulum accepit et statim ad scholam rediit. Ad rectorem accessit et ei omnia narravit. Magister crumenam inspexit et nomen et inscriptionem domini ex chartis intus invenit.
Paulo post, vir mediae aetatis, nuntium accepto, ad scholam venit. Clara sollicitudo in oculis eius apparebat. Crumenam visam, prae commotione flevit. Dixit, "Hac pecunia utar ad filiam meam curandam. Si eam amisissem, finitus essem."
Arifum amplexus est et dixit, "Non solum pecuniam meam reddidisti, sed etiam spem meam reddidisti."
Vir ei pecuniam praemio dare voluit, sed Arif comiter eam accipere recusavit. Tantum dixit, "Quod feci mea erat responsabilitas."
Post hoc incidentum, nomen Arif per vicum diffusum est. Omnes eum venerari coeperunt. Etiam in schola exemplum habebatur.
Sed fabula non hic finitur.
Paucis annis post, Arif ad examen pro munere in urbe subiit. Ibi, inter milia competitorum electus est. Sodalis in tabula interrogationum sedens eum agnovit—is erat vir cuius crumena Arif reddiderat.
Surisit et dixit, "Tunc sciebam te aliquando longe progressurum esse. Hodie demonstrasti honestatem numquam deficere."
Arif munus obtinuit. Paulatim, condicio familiae suae melior facta est. Multum etiam opera progressionis in vico suo perfecit.
Olim, puer iuvenis in vico eum rogavit, "Bhai, quomodo tam felix factus es?"
Arif subrisit et dixit, "Numquam una tantum re destiti—honestate. Homo per aliquod tempus viam falsam ingredi potest, sed tandem, recta via eum ad locum rectum ducit."
. Lectio:
Honestas et moralitas numquam frustra eunt. Fortasse non statim lucra erunt, sed in longo spatio, haec sunt quae hominem ad viam veri respectus et successus ducunt.