The Life of...

As usual, he fired a torrent of words at me... I admit, I was fuming like a horse, but I didn't say anything. Was he really the man of the year? This brute who was charming and only nice and gallant to others? Keeping up appearances is also an art, I thought as I licked my wounds that night and felt the life slowly drain out of me when his hands clasped my throat. My only thought was: no next life for me as a human being.

So? The question echoed through my head. Have you decided what you want to be when you grow up? There's a whole line of people waiting behind you.
I looked at the bright light in surprise, it irritated my eyes, while I tried to remember what had happened.
Never mind, boomed the voice, you'll be a horse, that's all I can do for you.

Life was beautiful and good. Until the day I saw him again. For some reason, he liked me. His intrusiveness was still present. When he put his hand on my neck, shivers ran down my spine.
You're mine, he growled as he planted a kiss on my nose. I was horrified. Suddenly, all the memories came flooding back. I nervously scraped my hoof on the ground before breaking free and galloping away. Not a hair on my head would share my life with that man, I whinnied before jumping over the fence, and if he did catch me, he would get to know my hooves!

Zoals gewoonlijk vuurde hij een stortvloed van woorden op mij af... Ik geef toe, ik stond te briesen als een paard maar zei niks. Was hij echt de man van het jaar? Deze bruut die charmant en alleen maar aardig was en galant was tegenover anderen? De schone schijn ophouden is ook een kunst, dacht ik toen ik die nacht mijn wonden likten en terwijl ik het leven langzaam uit mij voelde lopen toen zijn handen zich om mijn keel vastgrepen was mijn enige gedachte: geen volgend leven voor mij als een mens.

Dus? De vraag galmde door mijn hoofd. Heb je al besloten wat jij later wilt worden? Er staat nog een hele rij mensen achter jou te wachten.
Ik keek verbaast en geirriteerd naar het felle licht en probeerde mij te herinneren wat er was gebeurd.
Laat maar, bulderde de stem, jij wordt een paard, veel meer kan ik niet voor jou doen.

Het leven was mooi en goed. Tot op de dag dat ik hem weer zag. Om de een of andere reden zag hij mij wel zitten. Zijn handtastelijkheid was er nog steeds. Toen hij zijn hand op mijn nek legde liepen de rillingen mij over mijn rug.
Je bent van mij, gromde hij terwijl hij een kus op mijn neus plantte. Ik gruwelde ervan. Ineens kwamen alle herinneringen weer boven. Ik schraapte nerveus met mijn hoef over de grond voordat ik mij losrukte en weggaloppeerde. Geen haar op mijn hoofd dat ik mijn leven met die man geen delen, hinnikte ik voordat ik over de afrastering sprong en als hij mij toch vangt dan zou hij mijn hoeven leren kennen!

_{26-1-2026
The original text is Dutch
Picture: Pixabay.com - free photos
#pic1000 is hosted by CCC / @,hive-166850}