د کنجد کناره او د ګډو شېبو خوند

دا پیزا یوازې یو خوراک نه دی، دا د یو احساس کیسه ده. کله چې د صندوق سر خلاص شي او دا ګرم، تازه پیزا مخې ته راشي، نو انسان یوازې وږی نه وي، بلکې د مزې په تمه هم وي. د کنجد لرونکی کناره، غوړېدلی پنیر، او د غوښې ټوټې داسې یو ځای شوي دي لکه هر یو خپل رول په خاموشه توګه ادا کوي.

د دې پیزا بڼه خپله خبرې کوي. پنیر چې په ارام ډول غوړېدلی، ښيي چې دا بېړه کې نه دی جوړ شوی. دا د صبر نتیجه ده. د غوښې ټوټې چې په سر خورې دي، د خوند ژوروالی زیاتوي، او کنجد لرونکی کناره دا یادونه کوي چې ځینې وخت وړې خبرې لوی توپیر جوړوي. همدا کناره ده چې انسان تر پایه پورې خوراک ته زړه ښه کوي.

پیزا ډېر وخت د ملګرو او کورنۍ سره تړلی خوراک وي. دا هغه شی دی چې یوازې نه خوړل کېږي. یا خو څوک وایي: «یو ټوټه ته هم واخله»، یا بل څوک وایي: «دا ټوټه زما ده». دا خبرې که څه هم ساده وي، خو د نږدېوالي نښه ده. پیزا د خبرو بهانه ده، د یو ځای کېناستو لامل دی.

کله چې انسان ستړی وي، یا ورځ اوږده تېره شوې وي، همداسې یو خوراک د زړه حال بدلوي. دا یوازې خوند نه ورکوي، بلکې ذهن ته هم ارامي راولي. ګرم خوراک، پېژندل شوی خوند، او دا احساس چې دا شېبه یوازې د تا ده، انسان ته یو ډول سکون وربخښي.

دا پیزا شاید په کوم ځانګړي رستورانت کې نه وي خوړل شوی، خو ارزښت یې په هماغه ځای کې دی چې خوړل کېږي. که دا د کور په میز وي، که د ملګرو تر منځ، نو خوند یې څو چنده کېږي. ځکه خوراک یوازې د خولې خبره نه ده، دا د فضا، خلکو، او شېبې خبره ده.

په ژوند کې ډېر څه مصنوعي شوي دي، خو دا ډول خوراک لا هم ریښتینی احساس ورکوي. دا انسان ته دا یادونه کوي چې خوشحالي تل په لویو شیانو کې نه وي. ځینې وخت یوازې یو ګرم پیزا، یو ارام ځای، او یو څوک چې دا شېبه ورسره شریکه کړې، کافي وي.

په پای کې، دا پیزا د مزې تر څنګ دا پیغام هم لري چې ژوند باید وخوړل شي، لکه دا پیزا، په ارام، په شوق، او تر وروستۍ ټوټې پورې.