OCD, elke dag een strijd

Soms lijkt het alsof mijn wasmachine ons gezinslid met de meeste werkuren is.
Een kind hebben met OCD betekent niet alleen omgaan met gedachten en rituelen, maar ook met de zichtbare, tastbare gevolgen in huis.

Elke dag opnieuw: handdoeken, kleren, beddengoed.
Niet “af en toe extra”, maar structureel. Dagelijks. Zonder pauze.

Waar anderen één wasmand per paar dagen hebben, draait hier de trommel bijna non-stop.
Omdat angst vies kan voelen alsof het gevaar is. Omdat een handdoek na één keer gebruiken al “onveilig” kan zijn.
Omdat een shirt dat de verkeerde stoel heeft geraakt niet meer draagbaar voelt.

En je begrijpt het rationeel.
Je weet dat dit geen koppigheid is, maar pure paniek. Dat OCD liegt, maar wel heel overtuigend.
Dus je wast. En nog eens. En nog eens.
Niet omdat het logisch is, maar omdat je kind anders vastloopt in angst.

De was wordt een stille meter van hoe zwaar het gaat.
Hoe voller de manden, hoe groter de strijd in dat hoofdje.

Het is vermoeiend. Fysiek — al dat tillen, sorteren, ophangen.
Maar vooral mentaal — omdat je elke handdoek ziet als een bewijs dat je kind het moeilijk heeft.

Toch doe je het. Elke dag weer.
Niet omdat het makkelijk is, maar omdat liefde soms betekent dat je om 22:30 nog lakens staat te vouwen terwijl je eigenlijk wilt instorten op de bank.

Ouders van kinderen met OCD zijn niet alleen zorgverleners, maar ook logistiek managers van angst.
Achter elke extra wasbeurt zit een kind dat probeert te overleven in een hoofd dat te hard schreeuwt.

Dus als je iemand hoort zeggen: “Het is maar wassen,”
weet dan dat het nooit alleen om was gaat.
Het gaat om een gezin dat elke dag opnieuw meedraait in een onzichtbare stoornis.

_{Posted using SteemMobile}