ကြၽန္​ုပ္​ႏွင္​့ ကြၽန္​ုပ္​၏ သမိုင္​း----(၃)

အပိုင္​း-(၁)+(၂)​အားေအာက္ပါlinkတြင္ ဖက္ရွႈနိုင္ပါသည္။

https://steemit.com/myanmar/@phyozawooburmes/ky-n-up-wng-ky-n-up-ethmong-apong-1

https://steemit.com/myanmar/@phyozawooburmes/ky-n-up-wng-ky-n-up-ethmong-apong-2

အပိုင္း(၃)
" ညီ သင္တန္း စုံစမ္း ခ်င္လို႕လားညီ"

"ဟုတ္ကဲ႔ အကို ကြ်န္ေတာ္ သင္တန္းတတ္ခ်င္လို႔ပါ"(ဆရားျဖစ္မွန္းမသိခဲ႔)

"ညီ အထဲကို ၾကြပါ ဟိုမွာထိုင္ေနတဲ႔ ဆရာ နဲ႕ စကားေျပာ ေပးညီ"

ညြွန္ၿပသည့္အတိုင္း ထိုင္ေနေသာ ဆရာနွင့္ စကားသြား၍ေျပာခဲ႔သည္။ "ဟုတ္ကဲ႔ ဆရာ က်ြန္ေတာ္ ဖုန္းဆက္ျပီ စာရင္းသြင္းျပီးပါျပီဆရာ"__ "နာမည္ေလးတစ္ခ်က္ေျပာပါ ခင္ဗ်" __ " ျဖိဳးေဇာ္ဦးပါ " "ဟုတ္ကဲ႔ ေတြ႔ပါတယ္ညီ ၊ saftware ေရာ Hardware ေရာ နွစ္မ်ိဳးလံုးတတ္မွာေနာ္" __" ဟုတ္ပါတယ္ဆရာ" စာရင္းေပးသြင္းျပီ ျဖစ္၍ အျခားေထြေထြ ထူးထူး ေျပာစရာ မရွိေတာ့သည္။ က်သင့္ေသာ သင္တန္း ေႀကးအား ေပးျပီးသည့္နွင့္။ " ခုဏ ညီ့ကို ေျပာတဲ႕သူက ဆရာ ေအးခ်မ္း သူက IOS ကို သင္ႀကာတဲ႕ ဆရာပါ ၊ က်ေနာ္ကေတာ့ Android ကို သင္ႀကားတဲ႔ ဆရာ၊ အထဲမွာ ဆရာတစ္ေယာက္ရွိတယ္ သူက Hardware ဆရာေပါ့.." အသီးသီး မိတ္ဆက္ေပးျပီးေနာက္ ။

" ညီလည္း ခရီးပန္းလာေရာေပါ့ ၊ ကဲ ဆရာေအးခ်မ္းေရ သူ႔ကို အေဆာင္ လိုက္ပို့လိုက္ပါဦး "

က်ြန္ေတာ္လည္းတကယ္ နားခ်င္ေနပါျပီ။ က်ြန္ေတာ္တို့ျမိဳ႕ကေလးနွင့္ ရန္ကုန္သို႔ ၄နာရီခန္႔ကားစီးခဲ႔ရျပီး သင္တန္းေရာက္ဖို႔ အတြက္လည္း တစ္နာရီေက်ာ္ေလာက္ လိုင္းကားစီးခဲ႔ရေသးသည္။ အေဆာင္သို့ေရာက္သည္နွင့္ အထုတ္ေတြ ေနရာခ် ကိုယ္ေနမည္႔ေနရာေလးကို ျပင္ဆင္ရသည္။ က်ြန္ေတာ္တတ္မည့္ အပတ္စဥ္မွာ ရက္လိုေသး၍ အျခားသင္တန္းသားမ်ား မေရာက္ႀကေသး။ အေဆာင္ကား ၃လြွာတြင္ရွိျပီး ေရခ်ိဳးခန္း အိမ္သာ တစ္ခန္းစီရွိသည္။ ခ်က္ျပဳတ္ ရန္အတြက္လည္း အခန္းတစ္ခု ရွိျပီး ေရ၊ မီးစံုေလသည္။ က်ြန္ေတာ္တို့ အေဆာင္သည္ 'အေဆာင္' ဟုသည္ထက္ပင္ ပိုေနသည္ဟု ထင္ရေပသည္။

အပတ္စဥ္ နွစ္ခု ႀကားရက္တြင္ႀကိဳ၍ေရာက္လာ သူ က်ြန္ေတာ့ အတြက္ ဆရာေတြက သင္တန္းတြင္ ေလ့လာရန္ ဖိတ္ေခၚေလသည္။ တစ္ေယာက္တည္း ပ်င္းေနသည္လည္း ျဖစ္ရာ သင္တန္းတြင္ ဆရာမ်ားနွင့္ရင္နွိးမွႈရ ႐န္သြားေရာက္ခဲ႕သည္။ သင္တန္း မွာကား Services နွင့္ တြဲထား သည္ျဖစ္၍ သင္တန္းႀကားရက္ျဖစ္ေသာ္လည္း အလုပ္က မပ်က္ေပ။ ထိုတြင္ Heardware ဆရာ သည္ ေမြးရပ္ေျမ မႏၱေလးသို႔ ခဏ ျပန္သြားရာ လက္ေထာက္ ဆရာ တစ္ဦးသာ က်န္ေလသည္။ ထိုဆရာနွင္ ့ က်ြန္ေတာ္ ရင္းနွီးမူ ႐ွိျပီး touch လဲ LCD လဲပံုးမ်ား သင္ျပေပးခဲ႔သည္။

သတ္မွတ္ထားေသာ အပတ္စဥ္ ဖြင့္ရက္ေရာက္ေသာ္ တစ္စ တစ္စ သင္တန္းသားမ်ား အေဆာင္တြင္ တိုးပြား လာခဲ႔သည္။ ေရွးဦးစြား ေရာက္ နွင့္ေနေသာ က်ြန္ေတာ္ကပင္ တာဝန္ေက်စြာ အသီး သီးေနရာ ျပေပးခဲ႔ရသည္။ အရပ္ ေဒသ ေပါင္း အသီးသီးမွ စရိုက္ေပါင္းစံုနွင့္ လူမ်ား ျဖစ္၍ အရက္သမား၊ ဖဲသမား၊ စစ္ထြက္၊ ဘုန္းျကီးလူ ထြက္ နွင့္ ကေလးအေဖ မ်ိဳးစံု ရွိခဲ႔သည္။ သင္တန္းတြင္လည္း သင္ယူရမည္ သင္ခန္းစာမ်ားကို သင္ယူခဲ႕ႀကေသာ္လည္း အေဆာင္သို႕ ျပန္လာလ်ွင္ အရက္သမားကလည္း အရက္ေသာက္၊ စစ္ထြက္ကလည္း သူ႕ စတိုင္နွင့္သူ၊ ဘုန္းၾကီးလူထြက္ကလည္း တရားအေႀကာင္းေတြေျပာ ျဖင့္။

အေဆာင္တြင္ စည္းကမ္းခ်က္မ်ား ခ်မွတ္ထားေသာ္လည္း ကေလးမ်ား မဟုတ္သည့္အတြက္ ဆရာမ်ားကလည္း မ်က္စိ ေဒါက္ေထာက္၍ လိုက္ၾကည့္ေနစရာ အေႀကာင္းမရွိ။ မည္သို႔ပင္ ျဖစ္ေစ အေဆာင္သားအခ်င္းခ်င္း ရန္လို စကားမ်ားျခင္း အလ်င္းမွိခဲ႔ပါ။ ေပ်ာ္စရာပင္ေကာင္းေနေသးသည္။ ညေရာက္သည္နွင့္ အရက္ႀကိဳက္သူက စစ္ထြက္နွင့္ အေဖာ္ညီကာ ဆိုင္သြားေသာက္သည္။ ဖဲသမားမ်ားကလည္း ဝိုင္းဖြဲ႕ကာ ကစားၾကသည္။ ဘုန္ႀကီးလူထြက္ကျဖင့္ အိပ္ယာထဲလွဲကာ နဖူးေပၚလက္တင္ျပီး တရား ေတြရြတ္ဖက္လို႕။

ျဖစ္လာသည္႔ အေႀကာင္းအရာကို အျပစ္ဆိုရမည္ဆိုလ်ွင္ ဖဲသမားမ်ား အျပစ္ဟု ေျပာရမလို ျဖစ္ေနသည္။ ျဖစ္ပံု မွာ စစ္ထြက္ လူႀကီး ၏ပိုက္ဆံ ႏွစ္သိန္း ေပ်ာက္သြားျခင္း ျဖစ္သည္။ ခါတိုင္း ဆိုလ်ွင္ ဖဲ ကစားသူမ်ားမွာ မိုးလင္ေပါက္ နီးပါးကစားၾကသည္ျဖစ္ရာ ထိုရက္မွ အေစာၾကီး အိပ္ယာဝင္ၾကေလသည္။ စစ္ထြက္ၾကီးကလည္း မိုးမလင္ခင္ ေရထခ်ိဳတတ္သူ ျဖစ္ရာ သူေရခ်ိဳးျပီး အခန္းထဲမွ ထြက္လာ စဥ္ ပိုက္ဆံယူ၍ ထြက္သြားေသာ သူကို လွမ္း ျမင္လိုက္သည္။ သို႕ေသာ္ ေအာ္၍သာ ေျပာနိုင္ျပီး ေျပလိုက္ရန္သူ႔တြင္ ေျခေထာက္တစ္ဖက္ အဆင္သင့္ မျဖစ္ေသး။စစ္ထဲတြင္ မိႈင္းထိ၍ ေျခတစ္ဖက္ မရွိခဲ႔ပါေခ်။

" ေဟ့ေကာင္ေတြထၾကပါဦးဟ လိုက္ၾကစမ္းပါ ငါပိုက္ဆံယူေျပးလို႔ဟ"

သူ႔ခမ်ာ စိတ္မေကာင္း စရာ ေျပးလိုက္ရန္ရန္ စိတ္အားထက္သန္ေသာ္လည္း ေျပးလိုက္ဖို႕က ေျခတစ္ဖက္မရွိရွာ။ လူငယ္လည္း ျဖစ္ေသာ က်ြန္ေတာ္ နွင့္ ဘုန္းၾကီးလူထြက္ နွစ္ေယာက္မွာ အသံႀကားခ်င္းလန့္နိုးျပီး ထလိုက္ခဲ႕ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း မမွိေတာ့ေပ။ ထိုလု၏ ပစၥည္း မ်ားမွာလည္း ေစာင္နွင့္ ျခင္ေထာင္ေတြသာက်န္ခဲ႔ေပသည္။ ဆရာ မ်ားကလည္း ကာယကံ ရွင္အား မည္သို႔လုပ္ခ်င္ေႀကာင္းေမးခဲ႔ပါသည္။ သင္တန္းအား ထိခိုက္မည္ စိုးေသာေၾကာင့္ စစ္ထြက္ႀကီးက ဘာမွ မလုပ္ ဘဲ ေနေလသည္။

ဒီလိုနွင္႔ ေနလာၾကသည္မွာ သင္တန္းေနာက္ဆံုးရက္သို႕ေရာက္ခဲ႕ၾကသည္။ အေဆာင္သားေတြအားလံုး တစ္ေယာက္စိတ္ဓာတ္ တစ္ေယာက္သီးျပီးၾကသည္မို႔ အားလံုးက ေႏြးေႏြးေထြးေထြးရွိၾကသည္။ ေနာက္ဆံုးရက္ျဖစ္ၾက၍ ခ်က္ျပဳတ္ စားေသာက္ၾကရန္သင္တန္းအနီး ရွိ ပါရမီ စိန္ေဂဟာ သို႕ တက္ေရာက္ၾကျပီး shopping ထြက္ၾကသည္။ အေပါင္အပါးမ်ားျဖင့္ ေပ်ာ္ ေပ်ာ္ ပါးပါး ျဖစ္ရာ အလြယ္ တစ္ကူ မေမ့နိုင္ေသာ ရက္ တစ္ရက္ ျဖစ္ခဲ႕ ရေသးသည္။

ညေနပိုင္းတြင္ အားလံုး ခ်က္ျပုတ္ျပီးစီးျပီး ညဦးပိုင္းေရာက္သည္နွင့္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး စားၾက ေသာက္ၾကျဖင့္ ရွိ သည္ ။ ထိုစဥ္ တြင္ အေဆာင္ဖုန္းသို႕ သင္တန္းမွ ဖုန္းဝင္လာသည္။ က်ြႏု္ပ္အားသင္တန္းခဏလာဖို႕ေျပာသည္။ တစ္ခ်က္စိုးရိမ္သြားသည္ အေဆာင္တြင္ ေသာက္စားေနသည္ကို ဆူဖို႕ လား ဘာလားေပါ့။

သင္တန္းေရာက္ေသာ္ အခန္းထဲတြင္ ဆရားမ်ားအားလံုး စုေဝးေနသည္။ စိတ္ထဲတြင္ေတာ့" ေသျပီဟ" ဟု ေတြးမိသည္။ သိုု့ေသာ္ ထင္သလိုမဟုတ္။" ဒီည မင္းတို႔ နုတ္ဆက္ပြဲ ရွိတယ္ဟုတ္" ဆရာတစ္ေယာက္က စေျပာသည္။ "ဟုတ္ကဲ႔ဆရာ " ေခါင္းကိုမေဖာ္ရဲ ဘာဆက္ျဖစ္မည္ ကို ႀကိိဳ မသိခဲ႕။

" ေအးေအး မင္းတို႔လူငယ္ေတြ လူၾကီးေတြကို ျပန္ထိန္းေနာ္ ဟားဟား"

အေျခအေနေတာ့ေကာင္းသည္ဟုထင္ရေပသည္။

"ဟုတ္ကဲ႔ဆရာ"

"ငါတို႔လည ခုမ meeting ျပီးတာကြ ၊ မင္း ခု သင္တန္းလည္းျပီးျပီ ၊တတ္သင့္သေလာက္လည္းတတ္ေျမာက္ျပီးျပီ ဘာဆက္လုပ္ဖို႔ စိန္ကူးလဲ"

"ခုေတာ့ ဆရာ အိမ္အရင္ျပန္ပါမယ္၊ ေနာက္တစ္ေခါျပန္တတ္လာျပီး အေတြ႔အၾကံဳဳ ယူတဲ႕အေနနဲ႔ အလုပ္ရွာျပီးလုပ္ပါဦးမယ္"။

" ေအးဟုတ္ျပီ မင္းကို ေခၚတာ အေၾကာင္းရွိတယ္ ငါတို႕ခု meeting မွာ တိုင္ပင္ ျပီးျပီ"

"ဟုတ္ကဲ႔ ဆရာ "

"မင္း ေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္လာရင္ သင္တန္းကို အရင္ဝင္ခဲ႕ကြား အၾကာျကီးေတာ့ မေနနဲ႔ ျမန္ျမန္ျပန္လာခဲ႕ကြာ"

"ဟုတ္ကဲ႔ဆရာ က်ြန္ေတာ္ တစ္ပတ္ေလာက္ဘဲ ျပန္မွာပါ"

" ေအး ဟညတ္ျပီ မင္းလာရင္သင္တန္းကိုသာ အရင္ဝင္လာခဲ႕ ခုေတာ့ရျပီ မင္းတို႔နုတ္ဆက္ပြဲေလးကိုျပန္သြေတာ့"

ဆရာ ေအးခ်မ္းက ထေျပာသည္။

" ေနာက္က်မွ ေခၚေျပာရင္ မင္းတို႔မူးေနမွာစိုးလို႕ ဟားဟား"

အပိုင္း-(၄)ဆက္ရန္------

---

Writting by ၿဖိဳး​ေဇာ္​ဦး
Photo by ၿဖိဳး​ေဇာ္​ဦး
@phyozawooburmes
MSC-071