*****လုပ္လွခ်ည္လား******

က်ြန္ုပ္တို့ ေတာရြာေနလူျကီးမ်ားသည္ အမ်ားအားျဖင့္ ခပ္ရုိးရုိး
ခပ္ေအးေအး ေနတတ္ျကသည္
စကားေျပာရာ၌လည္း ဘြင္းဘြင္းနဲ႔ ရွင္းရွင္းသာေျပာေလ့ရွိၾကသည္
တစ္ေန႔ ရြာထဲကဒယိကာမၾကီးတစ္ေယာက္ သီးဦးသီးဖ်ား
ေကာက္ညွင္းဆန္ေလးခ်က္၍ ရြာဦးေက်ာင္းသို့ သြားပို႔သည္
ေက်ာင္းေရာက္သည္ဆိုရင္ပဲ ဆရာေတာ္အား ဝတ္ျပဳရင္း ေနေကာင္းက်န္းမာပါစ စေသာ ေလာကဝတ္ စကားမ်ားျဖင့္ နွဳတ္ခြန္းျပဳေလသည္ ဒယိကာမျကီးသည္ စကားေျပာရာ၌ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး
ျပံဳးျပံဳး ျပံဳးျပံဳးနွင့္ေျပာတတ္သည္ ဆရာေတာ္သည္လည္း
ရြာဘုန္းၾကီးဆိုေတာ့ သိသည့္အတိုင္းပင္ စကားကို အားရပါးရ
အာေဘာင္အာရင္း သန္သန္ျဖင့္ေျပာေလ့ရွိေလသည္
အသံအိုးလည္း အေတာ္ေကာင္းပံုေပါက္သည္
ဒကာမၾကီး ဦးခ်ေနစဥ္ ဆရာေတာ္မွစ၍ နွဳတ္ခြန္းဆက္လိုက္သည္
ဆရာေတာ္>>ဗ်ိဳ႕ ဒကာမၾကီး က်န္းမာပါစ´´ ဒကာမၾကီး>>မွန္ပါ့ မာပါတယ္ဖ်ာ့
ဆ>>> ဒါနဲ႔ ဘာေတြမ်ား လာပို့တာတုန္း ဒကာမၾကီးရဲ႔´´ မ>>>မွန္ပါ့ လယ္ကထြက္တဲ႔ ေကာက္ညွင္းေလး ခ်က္ျပီး လာပို့တာပါဖ်ာ့´´
ေအာ္ လုပ္လွခ်ည္လား ေတာင္းၾကီးနဲ႔ဆိုေတာ့ ဘယ္ေလာက္ေတာင္မ်ားတုန္းဗ်´´မွန္ပါ ေက်ာင္းမွာ ရွိတဲ႔ ဘုန္းျကီး ဦးဇင္း ကိုရင္ ေက်ာင္းသား ကုန္ကုန္ေျပာ႐ရင္ ေက်ာင္းမွာရွိတဲ႔ ေခြးပါ စားရေအာင္လို့ ဆယ္ျပည္ ခ်က္လာခ့ဲတယ္ဖ်ာ့´
{ဒကာမျကီးအေတာ္ေစတနာေကာင္းပံုရသည္
ေခြး ေကာက္ညွင္းေက်ြး ပိတ္ျပီးေသမွာေပါ့}
ဘုန္းၾကီးမွာ ခပ္ေအာင့္ေအာင့္နွင့္ပင္
``ဟ လုပ္လွခ်ည္လား ဒကာမၾကီးရဲ႔´´
{ဆရာေတာ္ကသူ႔ဝသီအတိုင္း ပါးစပ္နဲ႔ ပလုပ္ပေလာင္း
ေျပာသည္ အားရပါးရပင္}