د ښار په منځ کې د سکون شېبې

دا منظره د ښار او طبیعت تر منځ د یو ارام تړون کیسه کوي. په انځور کې شنه ونې ولاړې دي، خو د ځمکې رنګ لږ وچ ښکاري، لکه چې موسم د بدلون په پوله ولاړ وي. اسمان وريځو نیولی، نه پوره تیاره دی او نه هم روښانه. همدا حالت د انسان د ژوند له ډېرو مرحلو سره ورته والی لري، چېرته چې هر څه روښانه نه وي، خو بیا هم هیله ژوندۍ وي.

ونې چې د سړک دواړو غاړو ته ولاړې دي، د صبر نښه ده. د دوبي تودوخه، د ژمي یخ، او د وخت تېریدل، دا هر څه یې زغملې دي. د هغوی پاڼې که څه هم لږ بدل رنګ لري، خو ژوند پکې لا روان دی. دا موږ ته ښيي چې بدلون تل د ختمېدو مانا نه لري، بلکې ځینې وخت د نوې مرحلې پیل وي.

سړک د ښار د ژوند استازیتوب کوي. موټرې روانې دي، هر یو خپل لوری لري، خپل هدف ته روان دی. څوک ژر روان دی، څوک ورو، خو سفر نه درېږي. همدا د انسان ژوند دی. هر څوک په خپل رفتار، په خپل وخت، د خپل قسمت پر لور ځي. ځینې خلک د ونو سیوري ته ګوري، ځینې یوازې مخکې ته، خو لاره ټولو ته یوه ده.

د وچې ځمکې او شنو ونو یو ځای کېدل دا یادونه کوي چې ژوند تل یو رنګ نه وي. ځینې برخې ستړې وي، ځینې زرغونې. مهمه دا ده چې انسان د وچوالي پر مهال هم خپل باور له لاسه ور نه کړي. ځکه همدا ځمکه چې نن وچه ښکاري، سبا د باران وروسته بله بڼه اخلي.

اسمان چې وريځو نیولی، د فکر کولو وخت ښيي. دا هغه شېبې دي چې انسان لږ تم شي، خپل ځان ته وګوري، او له ځان وپوښتي چې روان یم، خو چېرته؟ ښار که څه هم بوخت دی، خو دا منظره یو ډول خاموشي لري، داسې خاموشي چې انسان ته د ځان اورېدلو فرصت ورکوي.

دا انځور موږ ته دا پیغام راکوي چې د ښار په منځ کې هم سکون شته، که د لیدلو سترګې ولرو. طبیعت لا هم خبرې کوي، که څه هم موږ ډېر وخت په بیړه کې یو. که انسان لږ ودرېږي، ونو ته وګوري، اسمان ته وګوري، نو پوه به شي چې ژوند یوازې منډه نه ده، بلکې احساس، صبر، او توازن هم دی.