Z tym moim czytaniem to jest różnie. Ogólnie czytam szybko, ale nie ćwiczyłam tego z użyciem konkretnych technik. Teksty, które z pewnych względów muszę "przerobić" jestem w stanie czytać ze zrozumieniem obejmując wzrokiem cały wiersz, jest to wystarczające a jednocześnie całkiem szybkie tempo. Literaturę piękną czytam tak, żeby mózg zdążył kreować sceny, żeby bohaterowie "mówili mi w głowie". Spróbowałam fragmentu tekstu, żeby jakoś określić to tempo. Czytam jednym rzutem oka po dwa, trzy sąsiadujące wyrazy. Nie przyspieszam, bo lubię chłonąć, a jeżeli jeszcze autor proponuje mi jakąś zabawę językiem (jak Foer we Wszystko jest iluminacją), to wchodzę w to i czytam wolniej, żeby wychwycić wszystkie niuanse, neologizmy, smaczki. :)

Ciekawa sugestia. :) Swego czasu kupowałam Makuszyńskiego na własność, bo mam do niego wielki sentyment. Nieodmiennie pociąga mnie romantyczno-liryczna warstwa jego książek, to, że tak jak i ja wierzy w miłość i dobroć. A ile podpisów pod ilustracjami Koziołka Matołka umiem na pamięć - strach liczyć. :) Napiszę, ale co ściągnę z półki, niech pozostanie niespodzianką.

Nie. Kosmowskiej czytałam (a właściwie przebeczłam) tylko Dziewczynkę z parku. Już sprawdziłam na dzb.pl - moja biblioteka ma sporo tytułów, w tym Niebieski autobus. Na pewno przeczytam. Tak - bardzo lubię takie opowieści o życiu po prostu, takie pisze Papużanka, Terakowska, ostatnio odkryłam Rdzę Małeckiego.