د باران تر شا خاموش

باران د اسمان له رحمته دی، خو ځینې وختونه دا یوازې اوبه نه وي، بلکې احساس وي. په دې انځور کې چې د ښیښې له هغې خوا باران څاڅکي ښکاري، سړک خاموش پروت دی، ونې ولاړې دي، او فضا داسې ده لکه هر څه د څو شیبو لپاره ساه نیولې وي. دا یوازې یو منظره نه ده، دا د انسان د دننه حالت انعکاس هم دی.

کله چې باران راځي، ښار بدلېږي. شور کم شي، خلک ژر ژر خپل ځای ته رسېږي، او سړکونه د تېر وخت کیسې اوري. دا سړک هم شاید ډېر ګامونه لیدلي وي، ډېر دردونه او ډېرې هیلې. اوس د باران لاندې، دا هر څه ورو ورو مینځي. داسې ښکاري لکه طبیعت غواړي انسان ته ووایي چې هر څه تل نه پاتې کېږي، غم هم لکه دا څاڅکي، راځي او تېرېږي.

د موټر د ښیښې پر سر څاڅکي لکه واړه هندارې دي. هر څاڅکی یوه شیبه بندوي، بیا ښکته ښویېږي او ورک شي. همداسې زموږ ژوند دی. موږ هم ډېر احساسات لرو، ځینې پاتې کېږي، ځینې تېرېږي. باران انسان ته دا یادونه کوي چې درېدنه هم کله کله ضروري ده. تل منډه وهل، تل مخکې تلل، انسان ستړی کوي. باران وايي: لږ تم شه، لږ وګوره، لږ احساس وکړه.

ونې چې د سړک دواړو خواوو ته ولاړې دي، د کلونو شاهدانې دي. باران یې پاڼې وینځي، خو ریښې یې لا ژورې کوي. دا موږ ته دا درس راکوي چې که څه هم ژوند موږ لوند کړي، ستونزې راشي، خو که زموږ ریښې ټینګې وي، موږ ولاړ پاتې کېږو.

دا انځور د خاموش امید انځور دی. که څه هم اسمان وريځ دی، خو رڼا لا هم شته. لاره لا هم ښکاري. دا مانا لري چې که څه هم ژوند کې ځینې ورځې درنې وي، خو سفر نه درېږي. انسان روان وي، که په لمر کې، که په باران کې.

باران یوازې موسم نه دی، دا احساس دی، دا سکون دی، دا د زړه خبرې دي چې په غږ نه، بلکې په څاڅکو کې اورېدل کېږي.