پیشته دائما فکرم…

پشتِه دائماً فکرم…
جایی که صداها آرام‌تر می‌شوند و حرف‌ها شکل واقعی‌تری می‌گیرند. ذهن من همیشه جلوتر از قدم‌هایم حرکت کرده، نه از سر شتاب، بلکه از عادت. عادت به دیدن لایه‌های پنهان، به فکر کردن قبل از گفتن، و به سنجیدن قبل از تصمیم گرفتن.

فکر برای من پناهگاه بوده است. وقتی جهان بیرون شلوغ می‌شود، وقتی آدم‌ها عجله دارند و قضاوت‌ها سریع و بی‌رحم‌اند، من به عقب برمی‌گردم؛ به پشت ذهنم، جایی که می‌توانم مکث کنم. آن‌جا خبری از هیجان‌های زودگذر نیست. هر چیز فرصت دارد تا کامل دیده شود، کامل فهمیده شود.

سال‌ها تجربه به من آموخته که همه چیز آن‌طور که دیده می‌شود نیست. خیلی از دردها بی‌صدا هستند، و خیلی از تصمیم‌ها در سکوت گرفته می‌شوند. پشت فکر من، همیشه سؤالی بوده که دیگران از کنارش گذشته‌اند. شاید به همین دلیل است که کمتر واکنش نشان می‌دهم و بیشتر تماشا می‌کنم. دیدن، قبل از قضاوت، برایم یک اصل است.

گاهی این فکرِ دائمی خسته‌کننده می‌شود. ذهنی که خاموش نمی‌شود، حتی در لحظه‌های استراحت. اما همین ذهن، مرا از تصمیم‌های شتاب‌زده نجات داده است. مرا وادار کرده مکث کنم، نفس بکشم، و راهی را انتخاب کنم که با درونم سازگار باشد، نه با انتظار دیگران.

پشت فکر من، خاطره هم هست. خاطره‌ی روزهایی که سکوت، تنها پاسخ ممکن بود. روزهایی که یاد گرفتم همه چیز را نمی‌شود گفت، اما می‌شود فهمید. همین فهم آرام‌آرام تبدیل به ستون شده؛ ستونی که روی آن ایستاده‌ام، بی‌آنکه نیاز به نمایش داشته باشم.

من با فکر زندگی می‌کنم، اما اسیر آن نیستم. می‌دانم چه زمانی باید رهایش کنم و به لحظه برگردم. تعادل، چیزی است که با گذر زمان به دست می‌آید، نه با نصیحت. امروز می‌دانم که فکر کردن اگر با آگاهی همراه باشد، بار نیست؛ ابزار است.

پشتِه دائماً فکرم، زنی ایستاده که خودش را می‌شناسد. زنی که می‌داند سکوتش از ضعف نیست، و فکرش از تردید نمی‌آید. این فکر، مسیر من است؛ آرام، عمیق، و صادق.