aslında bu eleştiri konusu tamamen karşımızdaki kişinin karakteriyle ilgili..
eğer gerçekleri duymak onu rahatsız etmeyecekse aksine bundan memnun olacaksa fikirler söylenebilir ama hassas ve alıngan biriyse gerçek düşüncemi söylemem fakat yalan da söylemek istemem bu durumda sessiz kalırım.
sonradan o kişinin tripleriyle uğraşmak daha yorucu oluyor çünkü:)

bir de hep ben eleştireyim ama kimse bana bir şey söylemesin'ciler var, en sevmediğim tipler bunlar:)

bir de eleştirdiğim zaman bir şey değişmeyecek durumlar vardır o zaman da söylenen sözler boştur bana göre.
mesela bi arkadaşım severek ve kendisine yakıştırarak bi kıyafet alıp da bana nasıl olduğunu sorarsa, beğenmesem bile 'sevmedim kötü olmuş' diyemem.
ancak mağazaya beraber gittiysek daha deneme aşamasındaysa fikrimi belirtirim.

yani bu sadece bi örnekti söylendiğinde bir şeyleri değiştirecekse söylerim, değiştirmeyecekse söylemem.

Kitabı okudum ve beğenmediğimi söyledim. Fakat o kitap benim için çok değerli. Siz olsaydınız kitabı beğenmediğimi söylediğimde bu şekilde hediye etmiş olmaktan pişmanlık duyar mıydınız?

ben hediye etmiş olmaktan pişmanlık duymazdım sadece kendime kızardım, üzerinde daha fazla çalışsaydım daha güzelini yazsaydım verilen emekler bir şeylere değseydi vb şeyleri düşünür daha iyisini yapmaya çalışırdım galiba:)

trliste zamanıydı, ekip arkadaşım @arafs benim bi yazımı puanlıyordu, markdown kodunu yanlış kullandığım için sertçe eleştirmişti.
daha önceki yazılarımdakinin aynısını kullanmama rağmen bunu hiç kimse söylememişti, telefondan bakınca normal görünüyordu ama durum başkaymış:)
neyse işte o an iyi ki söylemiş demiştim:)

ben de ne yazdım destan gibi kusura bakma kaptırıp gitmişim:)