Disculpe. Tras llamar suavemente a la puerta, la abrió y miró al carpintero con vacilación. Este levantó la vista y en su rostro se leía claramente: «¡Otra vez!». No es que no le gustara tener clientes, pero el sufrimiento de esta familia, o quizá fuera una maldición, era más de lo que podía soportar. Asintió con la cabeza al hombre y preguntó: «¿Es el pequeño? Me pondré con ello inmediatamente, mañana traeré yo mismo el ataúd. Ánimo, J...».

Se quedó destrozado en la calle. Este era otro niño más que había visto morir ante sus ojos. ¿Cómo era posible que él fuera el único que perdía tantos hijos?
«Te odio», susurró, «te odio», dijo, «Dios mío, cómo te odio», gritó mientras golpeaba con los puños la puerta de la carnicería. Qué vida tan absurda. Era cierto que los niños, desde su nacimiento, suponían un gran gasto para los padres. ¿Cómo diablos iba a pagar todos esos gastos? Dios, eres un cabrón odioso, un padre inútil. Nunca volvería a poner un pie en esa maldita iglesia para escuchar las interminables tonterías del cura.

Un suave golpe en la puerta. Vacilante, cruzó el umbral. Le partía el corazón ver a la mujer llorar así. Ya no tenía valor para ofrecerle palabras de consuelo. No era así como se había imaginado la profesión de carpintero. Se aclaró la garganta y dijo con voz apagada: Lo tengo aquí fuera. Espero que a la mujer también le guste. Considérelo mi regalo.

El hombre, que no hacía mucho había sido padre, parecía incómodo.

Nunca he tenido hijos, dijo el carpintero mientras salía. Por primera vez en su vida, se dio cuenta de lo afortunado que era. La mortalidad infantil y la mortalidad entre las mujeres era elevada. Esperaba que el ataúd, con flores talladas y forrado por dentro con tela fina, consolara a la madre al saber que su pequeño ángel descansaría cómodamente en él. En lugar de volver a su taller, se emborrachó en la taberna local. Mañana todo irá mejor, esperaba. Mañana volveré a buscar a Job.

Lo siento, pero tuve que utilizar el nombre real para este cuadro, simplemente porque me parece que «ligkisten» es una palabra bonita: el ataúd, un cofre para tumbarse. No puede ser más directo y, en realidad, está muy bien descrito, porque no se utiliza la palabra «muerte» como en neerlandés, sino que se llama «1 doodskist» (ataúd).

EN

Excuse me. After a gentle knock on the door, he opened it and looked hesitantly at the carpenter. The carpenter looked up, and his face clearly said, 'Not again!' It wasn't that he wasn't happy to have customers, but the suffering of this family, or was it a curse, was more than he could bear. He nodded to the man and asked, "Is it the little one? I'll start right away, and I'll bring the coffin myself tomorrow. Stay strong, J..."

He stood broken on the street. This was yet another child he had seen die before his eyes. How could he be the only one to lose so many children?
"I hate you," he whispered, "I hate you," he said, "oh my God, how I hate you," he roared as he pounded his fists on the door of the butcher's shop. What a meaningless life. It was true that children burdened their parents with high costs from birth. How on earth was he ever going to pay off all those costs? God, you are a hateful bastard, a worthless father. He would never set foot in that damn church again to listen to the priest's endless drivel.

A soft knock on the door. Hesitantly, he stepped over the threshold. It tore his heart to see the woman crying like that. He could no longer muster the courage to offer her words of comfort. This was not how he had imagined the carpentry trade. He cleared his throat and said in a muffled voice, "I have it here outside. I hope the woman likes it too. Consider it my gift."

The man, not so long ago a young father, looked uncomfortable.

I never had children, said the carpenter as he stepped outside. For the first time in his life, he realised how lucky he was. Infant and maternal mortality rates were high. He hoped that the coffin, carved with flowers and lined with fine fabric, would comfort the mother, knowing that her little angel would lie comfortably in it. Instead of returning to his workshop, he got drunk at the local pub. Tomorrow everything will be better, he hoped. Tomorrow I'll go back to see Job.

I'm sorry, but I had to use the real name for this painting, simply because I think 'coffins' is a beautiful word: the coffin, a box to lie in. It couldn't be more direct and it's actually beautifully described, because the word death is not used as it is in Dutch, but it is called 1 coffin.

NL

Neemt u mij niet kwalijk. Na een zachte klop op de deur opende hij hem en keek de timmerman aarzelend aan. Deze keek op en op zijn gezicht stond duidelijk te lezen alweer! Het was niet dat hij niet blij was met klandizie maar het leed van deze familie, of was het een vloek, was meer dan hij verdragen kon. Hij knikte naar de man en vroeg: Is het de kleine? Ik begin er direct aan, morgen kom ik het kistje zelf brengen. Sterkte J...

Gebroken stond hij op straat. Dit was het zoveelste kind dat hij voor zijn ogen had zien sterven. Hoe kon het dat hij als enige zoveel kinderen verloor.
Ik haat je, fluisterde hij, ik haat je, zei hij, oh mijn God wat haat ik jou, brulde hij terwijl hij zijn vuisten in de deur van de slagerij ramde. Wat een zinloos leven. Het was waar dat kinderen vanaf hun geboorte ouders met hoge kosten opzadelden. Hoe moest hij in hemelsnaam al die kosten ooit afbetalen? God, je bent een haatdragend rotzak, een waardeloze vader. Nooit zou hij nog een voet in die verdomde kerk zetten om naar het oeverloze gezever van de priester te luisteren.

Een zachte klop op de deur. Aarzelend stapte hij over de drempel. Het verscheurde zijn hart om de vrouw zo zien te huilen. Hij kon de moed niet langer opbrengen om haar woorden van troost te geven. Dit was niet hoe hij zich het beroep van timmerman had voorgesteld. Hij schraapte zijn keel en zei met gedempte stem: ik heb het hier buiten staan. Ik hoop dat de vrouw het ook mooi vindt. Zie het als mijn gift.

De man, nog niet zo lang terug een jonge vader, zag er ongemakkelijk uit.

Ik heb nooit kinderen gehad, zei de timmermanterwijl hij naar buiten stapte. Voor het eerst in zijn leven besefte hij hoeveel geluk hij had. De kindersterfte en sterfte onder vrouwen was groot. Hij hoopte dat het kistje met ingesneden bloemen en van binnen met fijne stof bekleed, de moeder troost zou bieden dat haar kleine engel er comfortabel bij zou liggen. In plaats van terug te gaan naar zijn werkplaats dronk hij zichzelf een stuk in zijn kraag in de plaatselijke kroeg. Morgen zal alles beter gaan, hoopte hij. Morgen zoek ik Job weer op.

Het spijt mij maar ik moest voor dit schilderij de echte naam gebruiken gewoon omdat ik 'ligkisten' een mooi woord vind de lig kist, een kist om in te liggen. Directe kan het niet en eigenlijk is het mooi omschreven, omdat het woord dood niet wordt gebruikt zoals in het Nederlands maar het 1 doodskist wordt genoemd.

_{31-1-2026
Painter: Christen Dalsgaard
Painting: Snedkeren bringer ligkisten til det døde barn (The Village Carpenter Bringing a Coffin for a Dead Child) (1857) - oil on canvas - public domain
The contest Art & Writing is hosted by @solperez.
I hope you join @almaguer, @geantech @novus-locus}